به نام پدر

داستان های کوتاه کوتاه ( مینی مال )

کامی عباسی — Sun, 18 Jul 2010 01:47:25 GMT

داستان شانزدهم

چه اشتباهی کردم ...

من رفتم .
با دلی رنجیده و چشمانی پر از خون / رفتم .
با لبانی پر ز دوستت دارم ها /
با دو گوشی خسته از تکرار مکرر خداحافظ ها / رفتم .
با شکسته قلبی که تپیدنش را نمی خواستم /
با جگری سوخته از خرمن یاران / رفتم .
با دو دستی که پنهان گر نمناکی چشمانم بود /
با دو پایی خسته از حمل این جنازه ی سرگردان / رفتم .
می روم جایز نیست / من رفتم .
من رفتم . نه ... این بار رفتنی نیست . ای وای / من مرده ام .

پاره جملاتی که گویای همه چیز است و خود ناچیز .

کامی عباسی — Mon, 21 Jun 2010 21:42:25 GMT

تمام درها را به رویم بسته اند
از مژه هایت بالا آمده ام
چشم هایت را نبند
تا فرو نریزم .

داستان های کوتاه کوتاه ( مینی مال )

کامی عباسی — Sun, 13 Jun 2010 23:46:36 GMT

داستان پانزدهم

(داستانی که بسیار دوستش می دارم )

زن بهترین دوستم

وقتی زن بهترین دوستم / خودش و شوهرش را به آتش کشید / سوای آن همه تکه گوشت سوخته شده لا به لای پنبه های تشک / یک نامه به دستم رسید .
بعد از صدها سطر پر شده از کلمه ی متاسفم / یک کلمه بود که عمق فاجعه را بیشتر نشان می داد .
وقتی برگه ی نتیجه ی آزمایشگاه را با دستکش تحویلم دادند / فهمیدم که من هم مثل آن ها ایدز گرفتم .
شاید این کمترین مجازات برای کسی بود که با زن بهترین دوستش / عشق بازی کرده بود .

بازی با کلمات ( کاریکلماتور )

کامی عباسی — Thu, 20 May 2010 09:30:09 GMT

* در جلسه ی معارفه / اشکم را به معشوقه ام معرفی کردم .

* برای شنا کردن معشوقه ام / از قطرات اشکم / برایش دریایی خلق کردم .

* در حای که داشتم پروانه وار دور معشوقه ام می گشتم / با پروانه گیر من را گرفتند .

* برای آمدن معشوقه ام / بیشتر از تمام ساعت های دنیا / دقیقه شماری کرده ام .

* چون تاریخ تولد جسم و روحم با هم فرق می کند / ناگریزم سالی دو بار برای خودم جشن تولد بگیرم .

* آرزو می کنم برخی افراد / همیشه مشغول خوردن باشند تا فرصت حرف زدن را پیدا نکنند .

* سال ها است ماهی گلرنگ حوض مان را که مبتلا به روماتیسم مزمن شده است / در حشکی نگهداری می کنم .

* پرنده برای آزادی اش / به میله های قفس دخیل بست .

* موشی که ذاتا گربه صفت بود / خودش را خورد .

* واژه ها پس از استعمال / می میرند .

* واژه ی سلام / متواضع ترین واژه ها است .

* ار روزنه ی امید / گلوله ای به مغزم شلیک کردند .

* کلروفیل پاییزی / زرد رنگ است .

داستان های کوتاه کوتاه ( مینی مال )

کامی عباسی — Thu, 13 May 2010 03:29:20 GMT

داستان چهاردهم

خاک پدر

مادر گفت : " پدرت به آسمان ها رفته . "
دایی گفت : " پدرت به یک سفر دور و دراز رفته . "
خاله گفت : " پدرت آن ستاره ی پر نور کنار ماه است . "
کودک اما گفت : " پدرم زیر خاک رفته است . "
خاله گفت : " آفرین . چه بچه ی واقع بینی . چقدر سریع با مساله کنار آمد . "
کودک از فردای دفن پدرش هر روز مادرش را وادار می کرد او را برسر قبر پدرش ببرد . آن جا ابتدا خاک گور پدر را صاف می کرد . بعد آن را آب پاشی می کرد و کمی با پدرش حرف می زد .
هفته ی سوم وقتی آب را روی خاک قبر پدرش می ریخت به مادرش گفت :
" پس چرا پدرم سبز نمی شود ؟ "

نامه هایی که هیچ گاه به مقصد نرسیدند

کامی عباسی — Thu, 29 Apr 2010 06:12:48 GMT

سال نامه ای در شب میلاد بیست و هشت سالگی ام .

به نام پدر

به نام سرفصل همه ی نامه ها . چه آنهایی که نوشته شدند و چه آنهایی که سپید ماندند تا کاغذها / سیاه نشوند .

چه نامه هایی که سرانجام به مقصد خود رسیدند و چه نامه هایی که هیچ گاه به مقصد نرسیدند .

یک سلام پر رنگ و چند نقطه چین ... به علامت جواب هایی که هرگز ندادی

یک دقیقه سکوت / به احترام تمام لحظه هایی که در انتظار پاسخ تو جان سپردند .

حوالی همین روزهای پژمرده ی نیامدنت / انگار کسی از آسمان به من گفت شاید این عزیز کرده ی دلت / شعر به دل مخملی اش نمی نشیند . این بار دیگر شعری نیست . نامه ای برایت می نویسم که در تنهایی این بهار پاییزی لحظه ی به وجود آمدنم / برای تو نوشتم و برای خودم پاره کردم .

گاهی دلم می خواهد بدانی حال من چگونه است . اما بدان که من همیشه حال تو را می دانم .

هر لحظه که دلم برایت تنگ می شود / تنفس ات می کنم . چه حکمتی است که بیشتر / غروب ها دلم برای تو تنگ می شود . نه فکر کنی که خورشیدی / نه عزیزکم . خورشید شب ها می رود و گل های آفتاب گردان را به حال خودشان می گذارد .

تو / مهتاب هم نیستی که روزها بروی . در حقیقت تو هیچ وقت نمی روی که قرار باشد بیایی .

تنها باری که رفتم و رفتی / هنوز این معما را نمی دانستم . اما لحظه ای که باران چشمانم / تگرگی بی پایان شد / فهمیدم رفتن نوعی ماندن است و من رفتم که بمانم و ماندم . آنقدر ماندم که با تو و بی تو / برای تو نوشتم . و تو به مانند همیشه بی پاسخ گذاشتی و گذشتی .

راستی خبرت دهم که دیوانه ی تو همچنان مجنون است . به صحرا نرفته و کوه قاف را نپیموده . تیشه به کوه ها نزده و شراب مرگ را نچشیده . اما همچنان مجنون است .

امشب به آسمان که نگاه می کردم / دیدم آسمان جایی پشت کهکشان راه شیری / دور از چشم ستاره های بی چشمک / که دیگر کمتر علامت یمن و مبارکی اند / برای صافی اش / بی ابری اش و تنهایی اش / های های پا به پای من می گریست .

به گمانم آسمان عاشق دریاست و قصه ی این دو / شبیه قصه ی خورشید و ماه است که بر خلاف خیلی از افسانه ها / از روی عشق / به هم نمی رسند . اگر خورشید و ماه به هم می رسیدند / چقدر قلب باید قربانی هم آغوشی این دو معشوق می شد .

این دو می سوزند تا ما نسوزیم . اما باید به آنهایی که هنوز طبق فرضیه های محکم علمی / می پندارند ماه از خورشید نور می گیرد / بگویم شاید حق با شما است . اما تنها در نتیجه هم عقیده ایم / نه در راه حل .

خورشید و ماه / آسمان و دریا / رسیدن را بلد بودند و به هم نرسیدند / من هم مانند آن ها .

من امشب را با نور شمعی که قرار بود برای میلاد حضورم در عالم هستی / خاموشش کنم / شب را به صبح می رسانم . شمع را باید در تنهایی روشن کرد و پا به پایش آب شد . وقتی تمام شد / روح عاشقش را سپرد به پروانه .

صحبت از شمع و سوختن شد / هوای هوایت را داشته باش . گرما کم کم دارد می شود حکم فرمای سرزمین مان . بگذار هر آنچه دلش خواست و با زمین کرد / با دل عزیز کرده ی تو هم بکند . آن قدر شمس بمان تا من مولانا بودن را به خوبی بیاموزم .

نازنین من / می شود بگویی با چه زبانی بگویم که پروانه ی پریشان نگاهم هنوز زیر دین شمع مهربانی های تو است ؟ من التماس کدامین گلدان را بکنم که لطافت شمعدانی های صورتی اش را / به پای حقارت واژه های بی تقصیرم بریزد .

تقصیز آسمان نیست . سرنوشت خودش اتفاق های زندگی ام را خط خطی کرده است . برای همین همیشه یک چکه از شب که گذشته / در سوال و جواب از خود می پرسم که من چگونه مثل هیچکس نیستم .

میان این همه غریبه که آشنایی شان را به رخ بیگانگی ام می کشند / من بی آنکه اعتنایی کنم / به نرمی عبور یک قاصدک از سر انگشتان لطیف یک پونه ی وحشی / از کنارشان می گذرم و با مهی از جنس نیاز / به پنجره ای از نسل دل های شکستنی با سرخی غروب یک انتظار ناب / آمدنت را دل دل می زنم تا شاید خدا / بی صدا به تو الهام کند آن کسی که در آن سال های جوانی اش / از عشق تو دیوانه ترینش کردم / دیگر نزدیک است هوای تکرار قصه ی مجنون در بیابان سرگردانی به سرش بزند .

سال ها برای اوج مبتلا شدنم به نیت بی بازگشتی / به حافظ چشمانت تفال می زنم و تپش های نامنظم قلب عاشقم را / آن قدر با ریسمان تمنا به ضریح نقره ای نگاه تو می بندم که یک شب محض خاطر آوارگان تپه ی معراج / شقایق حریم آسمانی قلبت را / به روی اعتماد یک مجنون بی تیشه / بگشایی .

بی تیشه ای که توشه اش رنج است / رنجی که از دوری تو می کشد و غم انگیز تر آن که / قهرمانی با نام تقدیر / می خواهد این تیشه را در قلبش فرو کند .

دلم تنگ است عزیزم . دلم برای از تو نوشتن تنگ است . و این گناه نیست اگر که از تو بگویم . اگر که هست / بریده باد زبانم / اگر که از تو نگوید / بریده باد زبانم .

پرنده ی سرگردان نگاهم / می خواهد در پناه آلاچیق مژگان مجنونت / تا ابد احساس آرامش کند و آتش عطشم را با جرعه ای که هیچ کس هرگز از هیچ چشمه ای ننوشیده / شعله ور تر کند .

تمامی همه ی این همه کلام ها در این شب بیست و هشت سالگی ام / برای آن بود که بدانی من عاشق ترین پروانه ات بودم و مجنون ترین دیوانه ات خواهم بود .

برای آن بود که بدانی / من اکنون به خوبی می دانم که بعضی از واژه ها مثل " درد " / کشیدنی ست / نه نوشتنی .

من و شمع آب شدیم . تمام شدیم . خاموش شدیم .

تولدم مبارک .

کامی عباسی

8 / اردی بهشت / 1389

بازی با کلمات ( کاریکلماتور )

کامی عباسی — Fri, 23 Apr 2010 19:49:38 GMT

* پاندول ساعت / نخورده / مست است .

* هیچ وقت اسم فاعل و اسم مفعول را / با هم تنها نمی گذارم .

* آسانسور مغرور / هرگز حاضر نشد که از بالا به پایین بیاید .

* دلم برای ارقامی که در زیر رادیکال محبوس هستند / می سوزد .

* اعداد هر وقت که بخواهند برای همدیگر قسم یاد کنند / به سر رادیکال قسم می خورند .

* گل آفتابگردان / در روزهای ابری احساس بلاتکلیفی می کند .

* آنقدر غمگین بودم که حتی گل م‍‍ژه ام را / پرپر کردم .

* رایحه ی دل انگیز گل مژه ام / تمام فضای اطراف را معطر کرد .

* ماه / شب کار است .

* شب / دوشیزه ای است که صورت ماه اش را / از چادر سیاه بیرون گذاشته است .

* شب را در داروخانه دیدم که داشت قرص خواب آور می خرید .

* به محض این که چشمم به عزرائیل افتاد / خودم را به مردن زدم .

* نمی دانم چرا انسان دو چشم دارد ولی / هر چیز را یکی می بیند .

* از وقتی چشمم آب آورده است / لیوان خالی را پر از آب می بینم .

* از بس سیگار کشیده ام هنگام نفس کشیدن / ریه ام دستمال جلوی بینی اش نگه می دارد .

* وقتی اعضای داخلی ام اعتصاب می کنند / شیر قلبم را به روی آن ها می بندم .

* امروز زبانم / از سخنگویی بدنم / استعفا نمود .

داستان های کوتاه کوتاه ( مینی مال )

کامی عباسی — Tue, 20 Apr 2010 16:06:43 GMT

داستان سیزدهم

یک عمر حسرت

بیرون که آمدم از آن اتاقک تنگ / هوا خیلی سرد بود . همه جا برایم کدر بود و نوری چشمانم را زد .
یک نفر محکم زد پشتم . آن قدر محکم / که اشکم را درآورد . نمی دانم تو چرا لبخند بر لبانت خشکید و با آن چشم های عسلی ات / شروع کردی به گریه کردن .
کاش همان جا نگه ام می داشتی مادر .

بازی با کلمات ( کاریکلماتور )

کامی عباسی — Sat, 17 Apr 2010 21:56:08 GMT

* درختان در پاییز " استریپ تیز " می کنند .

* از وقتی عاشق شده ام / قلبم کم جمعیت ترین شهر دنیاست .

* بیضی / دایره ی مست است .

* فرشته ای / ابر کوچکی را سرپا گرفت و شبنم جاری گشت .

* دلم برای اعضای داخلی ام می سوزد که بی گناه به حبس ابد محکوم شده اند .

* روزنه ی امید / دروغی که همه ی ما آن را باور می کنیم .

* جسدم را در روزنه ی امیدم به خاک سپردم .

* یک عمر در روزنه ی امید خود / زندانی بودم .

* هم آغوشی میله های قفس / به نفع پرنده ی محبوس است .

* پرنده ی محبوس در قفس / فالش می خواند .

* پرنده ی محبوس قبل از گرفتار شدنش / هرگز داخل فنجانی به این زیبایی آب ننوشیده بود .

* غم / کلکسیون خنده ام را به سرقت برد .

* قطرات اشکم / رعایت نوبت را نمی کنند .

* نهال / تا سه سالگی با پستانک کلروفیل می مکد .

* سر خورشید همیشه گرم است .

* روزها سرفه می کنم و شب ها / سیاه سرفه .

* روح مرده ام را کالبد شکافی کردم .

* ساعت به خواب رفته ام را بنا به وصیتی که کرده بود / در سوئیس به خاک سپردم .

* خوبی کاسه ی سر این است که کسی نمی تواند افکار آدم را مشاهده کند .

* افکارم برای اجرا شدن / ترک تابعیت مغزم را نمودند .

* از وقتی مرگ مغزی شده ام / افکارم بدون سرپرست مانده اند .

نامه هایی که هیچ گاه به مقصد نرسیدند .

کامی عباسی — Thu, 15 Apr 2010 22:44:36 GMT

گاهنامه ای از آتشی که به جان انداختی و ...

توی یکی از همین خونه ها / همین نزدیکی ها / دل یکی آتیش گرفته . از روی بوم هم که نگاه کنین می بینین که از توی پنجره ی یکی از همین خونه ها آتیش می ریزه بیرون . دل یکی آتیش گرفته . تو اومدی اما کمی دیر . از ته یه خیابون دراز . مث یه سایه ی نگرانی . کمی دیر اومدی اما حسابی تجلی کردی و دل یکی رو آتیش زدی . به من می گن چیزی نگو . نباید هم بگم اما دل یکی داره آتیش می گیره . دل یکی اینجا داره خاکستر می شه . کمی دیر اومدی اما یه راست رفتی سروقت دل یکی و دست کردی تو سینه ش و دلش رو آوردی بیرون و انداختی تو آتیش و بعد گذاشتیش سر جاش . واسه همینه که دل یکی آتیش گرفته و داره خاکستر می شه . یکی داره توی چشات غرق می شه . یکی لای شیارای انگشتات داره گم می شه . یکی داره گر می گیره . دل یکی آتیش گرفته . یه نفر یه چیکه آب بریزه رو دلش شاید خنک شه . میون این همه خونه که خفه خون گرفتن / یه خونه هست که دل یکی داره توش خاکستر می شه . یکی هوس کرده بپره تو دستات و خودش رو غرق کنه .
یکی می خواد نیگات کنه . نه . می خواد بشنودت . می خواد بپره تو صدات . یکی می خواد ورت داره و ببردت اون بالا و بذارتت رو کوه و بعد بدوه تا ته دره و از اون جا نیگات کنه . یکی می ترسه از نزدیک تماشات کنه . یکی می خواد تو چشات شنا کنه .
یکی این جا سردشه . یکی همه ش شده زمستون . یکی بغض گیر کرده تو گلوش و داره خفه می شه . وقتی حرف می زدی یکی نه به چیزایی که می گفتی / که به صدات / به محض صدات گوش می داد . یکی محو شده بود توی صدات . یکی دل تنگه . توی یکی از همین خونه ها . همین نزدیکی ها . دل یکی آتیش گرفته . کسی یک چیکه آب بریزه رو دلش / شاید خنک شه .